‘Nak ng Fuschia

Aside from some wrist pains, may chronic pains na rin ako sa forearm at sa siko. Dahil siguro ito sa kakalaro ng badminton without warm ups nor proper training so i’m sure malimali ang porma ng braso ko pag tira.

As the matter in fuck (wehe), slightly naborkot ako last friday dahil after the games, my siko was mainit to the touch. (lech very colegiala de ba?) Possible raw friction ito. Ayyy! Kulang na sa langis ang mga joints ko kaya nagpi-friction?

It could possibly be tennis elbow raw.

Watdat? Antanga ko naman na magkakasakit lang ako dahil sa sports, maling sports pa ang sakit ko. Tennis elbow dahil sa badminton. Chaka.

Kaya i tried playing tennis na lang. At least pag nagkatennis elbow ako, malinaw ang rason, delia razon.

It’s totally informal. Walang instructor-instructor pa. Pinahawak lang ako ng raketa, pinatuntong sa court, konting palo ng bola for serving kuno…. aba game na.

…At syempre nilampaso ako de ba?

So the next time i played, I tried to channel my inner Jankovic… kaso si Wierd Al ang dumating, hindi si Jelena.

I tried channeling my inner Djokovic… kaso naging big Djoke ang nangyari sa game ko.

Ayoko namang i-channel ang inner Venus o Serena Williams ko dahil baka ang lumabas ay outer Venus o Serena. Happy naman na ako sa itzu ko.

I grunted channeling Sharapova… I sliced backhand channelling The Fed…

I even kalikot my wetching to channel Rafa Nadal.

Ang score…6-0, 6-0, 6-0

But i persevered. The next week i managed to win one game the whole afternoon. The following week, i managed to win two. Kahapon being the fourth time, i was aiming for 3 games. Slowly but surely ang plano ko.

Lo and behold, nag-overachieve ako. Sa first set pa lang i won 3 games na. Sa second set i won 2 games. At sa third set, which went to a tie-breaker, i achually won the set.

Hurray, nagpi-pay off na ang taon nang pagpupuyat sa Wimbledon, Roland Garros at US Open telecast… may natutunan di pala ako sa kakanood lang…

… saka it kinda helped din na by the 3rd set, pagoda cold-wave lotion na ang kalaban kong about 20 years my senior na, at kakahinto lang recently sa kanyang 2 packs a day smoking habit. Keber. win ako wihihihihi.

Da who?

Trekkie and Kate Monster are characters from the Sesame Street parody-musical Avenue Q, one of the highlight of my theater viewing this year. Popular, in turn, is a showstopper song from the musical Wicked.

Ironically, Wicked is the goliath of a musical that the the relatively smaller Avenue Q beat in the 2004 Tony Awards race for best book, best score and best musical.

Enjoyed Avenue Q, can’t wait for Wicked to reach our shores.  Meanwhile…

Opening day ng “One True Love”…

….pero hindi yun ang pinanood namin nuh! So hindi ito review nun.

Ati and i made a date to watch “The Women” that night. Kaso wala na pala sa Gateway, and ayaw na naming lumipat so we jut settled for “Burn After Reading” na lang.

Yes, two vekveks, second choice lang sina Brad Pitt at George Clooney. Hehehe.

Looking at the cast sa poster ,na mas malaki pa ang font ng name ng artista kesa sa title, i surmised na ensemble movie itu and i was right.

Wala pa akong napapanood na Coen Brothers movie pero kinda trippy ang reputation nila for me. This movie proved that much to me. Kakalurki siya. Sa buong movie, iisang character lang yata ang sympathetic, supporting pa.

John Malcovich plays an low-ranking aging pathetic lasenggo CIA agent. Tilda,
his a cold bitch of a wife. Si George naman, a sexual predator and a sorry cad na friend ni John pero kakangkangan si Tilda. Si Frances, a selfishly misguided lovelorn woman na kakangkangan rin si George at gustong iblackmail si John. Friend ni Frances si Brad, a gymrat na wala lang, bonggang-bonggang tanga lang.

All the main characters are deliciously flawed and seemingly deliberately written, directed and acted to be dislikable and unsavory. The challenge was to make the audience still take to the characters given these personality defects.

 I must say successful ang mga filmmakers dahil nakakainis nga ang mga bida, pero hindi sila nakakairita. You know what i mean? Yung nakakainis sila dahil nakakainis talaga ang ugali ng ng characters nila. Pero hindi sila nakakairita dahil you understand na kahit anu yung ginagawa nilang kaeng-engan, their personalities dictates it at hindi dahil sabi ng director para lang magkaroon ng twist. Basta. Yun.

For a comedy, ambigat niyang dalhin. May bodycount pa. Unlike other movies na may pagpapa-feel good ekyems na kung anu man ang nangyari, it changes the lives of the people around, sa movie’ng ito iba.

 Dito nagkandaleche-leche na ang buhay nila, yung iba natigok pa tapos… wala lang. Ang reaction lang ng pinaka-bossing after being given the masalimuot ng
mga pangyayari…”What a clusterfuck…”. Yun lang. Ni walang
exclamation point. Minor irritation lang na may nagkapatayan.Walang redemption. Walang realization. Wala lang. Sa dami ng nangyari, it was slice of worthless live lang pala.

Nice wake-up call sa mga feeling important dyan sa paligid. In the scheme of things sa buong mundo, you never know… tae lang pala kayo. Eto inyo…

Last sunday isinama ko si Gbo sa tennis date namin nina Peter and Walter sa White Plains.

Ooooooo shala de ba? Nagtetennis ako sa White Plains. Bahagi ng pagpapanggap mayaman, bwahahaha. At sorry walang pangpictures dahil hindi naman yun ang topic nitong post na itu.

After ng game kunsaan nangarag si Gbo kapupulot kesa pagpumalo ng bola, we decided to drop by sa Bite Club along Katipunan. Ito yung nirerecommend ni Walter ng burger place na meron race burger na nagpapapanggap ng throw pillow.

We ordered the XXX burger na may tumataginting na 1lb ng beef, with gulaygulayan at tomatoes at drenched in cream cheese and mushroom sauce with potato wedges on the the side.

At pagdating ng order namin, daaaaaaay totoo siya. sinlaki siya ng fez ni Gbo….

Buti na lang, salamat sa derma ni Gbo, kasinlaki lang at hindi kasintextured ng burger ang fez ni Gbo.

Slightly kakorte lang, pero walang sesame seeds. Charos. Waherherher. Wabyu Gbo hehehehe!

Nilafang namin ito ng bonggang-bongga at syempre kailangang maghati kami para maubos. Grabe. Ansarap at mabigat sa tiyan which made us swear na yun na ang dinner namin that day dahil 6 pm na rin naman…

(…which of course meant na by 11 gutom na uli kami so lumabas uli kami at lumafang sa ng Dimsum sa Causeway Bay Resto sa Banaue. Light lang naman… beef balls, pork knuckles saka mafo tofu… sa kanin. Kasi matutulog na kami after…)

Seryoso yata ang mga indie filmmakers na gawing gayfilm capital of the work ang Pinas. There was a time that pinoy gayfilms were as rare as truthful pronouncements from Gloring.

Not anymore.

Linggolinggo yata may nagbubukas na pelikulang veklaan ngayon. and Walang Kawala is one of them

In fuhrness may effort naman ang movie to inject  timely issues sa pelikula pero parang na-imagine ko na ang usapan sa storyconference.

Produ 1:
Tara bakla gawa tayo ng movie. Yung Baklaan.

Produ 2:
Tungkol sa beaucon? Been there, been that na. Hindi kumita.

Produ1:
Gagah! Syempre hindi. Dapat mga mga lulurking nagrarayrayan. To death!!!

Produ2:
Ano kwento?

Produ1:
Kebs! Basta nga may mg lulurking nagrayrayan!

Produ2:
Keribels. Tara shoot na tayo.

Produ1:
Paano ang script?

Produ2:
Kebs. Unahin muna natin ang mga lulurking nagrarayrayan.

Lulurki:
Basta may bonggang moment ako ha.

Produ2:
Sino itechi.

Produ1:
Gaga yan si Produ 3. Magddatung rin.

Produ2:
Go ang mga lulurking nagrarayrayan with acting moment. Take 1!!!!

Charos lang syempre…. Pero Parang.

Cards on the table. Pinanood namin ang Walang Kawala para sa binuyangyang na pututuy ni Marco Morales. Yun naman kasi ang ibinebenta ng mga tabloids eh. Yun saka yung laplapan nina Joseph Bitangcol at Polo Ravales.

At hindi siya nagdisappoint. Trulili nga ang pina-hello na pututuy with umalog na jugeyla ng bilay on the side. I just wonder kung gaano kalakas si Manny Valera at napalusot ang mga eksenang ito considering sobrang gratuitious nung eksena. Pambenta lang talaga ng pelikula at walang itinulong sa pagsulong ng kwento.

Sobrang baba nga yata ng expectation ko sa movie na ito na since hindi siya todo-todong basura eh parang keribels na rin lumalabas. May attempt pa sila sa icorrelate ang buhay ng mga aquarium fishes sa buhay ng mga bida kaso dinaan sa dialogue. Ay!  Tele-aralan ng Kakayahan Aquarium Fish Raising Edition pala itu.

Regarding performance naman well si Althea Vega, nagpakita ng jugeyla saka nagmura. Si Marco Morales, even less, nagpakita lang ng pututuy. Si Joseph, bukod sa rayrayan with Polo, nagmacho dancing nang may poot. Naks!

In furhness to Polo may moments naman siya. Wag lang masasabay kina Emilio o Jean Garcia dahil nanglalamon ang dalawa. Jean did the suffering wife schtick effortlessly…. which is good AND bad. Emilio, for me, fared better dahil he managed to avoid the Bwahahaha Kontrabida School of Acting. He’s actually a good actor… saka teammate ko siya sa badminton eh hihihihi.

Bottomline question, is it worth the ticket price? Maybe not but as support sa film industry natin, sige na rin…

… tapos get ka sa quiapo ng DVD copy para marewind at freeze frame yung important parts at your convenience.

President na si Obama.

Ok.

Yun lang.

In fairness, dalawang araw rin akong tumutok sa CNN coverage ng US Presidential Election. Wala lang. Paki ko naman kung sino ang magiging presidente nila de ba? But the coverage itself made for engrossing infotainment. Hi tech! Ang ganda ng studio. Pati ang mga nagcu-cover, never nagmukhang ngarag.

Never pa akong nakatuntong sa Steytz but salamat sa CNN ngayon alam ko nang two colors pala ang lupa sa US…. mapula sa gitna tapos kulay blue sa gilid-gilid. Angganda!

Pero ang pinakamahalagang rason upang tutukan ko ang CNN coverage ay…the silver fox…

Yum-yumminess! Itsurang Calvin Klein model lang de ba? With brains!!!  May chismis of course na isang bekbek itong si Anderson Cooper. Hello. Kung nanay mo ay si Glori Vandebilt, parang tadhana mo naman yatang maging bekbek nuh.

At isang malaking carebare kung bekbek man ang Anderson nuh. Ganyan ang itsu, may brains tapos rich… magpapakachoosy pa ba ako? Wit na de ba? Gets na ng wasabi paste at kikoman, keber na sa chopstick,  dahil may i-habhab ko na siya ng hilaw! Anderson Cooper sashimi-habhab.

Ang fault lang na napansin ko is.. ano’ng klaseng eleksyon meron sa states?  Nakakaduda kasi. Biro mo maski magkakaiba ng time zone ang mga states across America, by the end of the day may presidente na sila! Anu yun? Mali ang ganun.

Dapat more than one week ang bilangan ng balota. Tapos dapat may reserbang balota sa likod ng bawat city hall na pang back-up kasi napakawalain ng mga ballot box ng election returns,di ba? Andaling mamisplace, parang cellphone lang.

At asan ang mga manila paper na gamit sa canvassing? Asan ang mga puyat na teacher? Asan yung mga botante’ng parang nagba-barhopping lang sa paglipat-lipat ng voting precincts?

Sad na masyadong delayed ang US kumpara sa atin sa election technology.

Charot.